Debbie´s oma (voorgeschiedenis)

Op haar sterfbed had Fokke's moeder hem juwelen gegeven met een duidelijke opdracht. Zij moesten op een zeker moment aan kleindochter Debbie worden overgedragen. Daarover e-mailde Fokke in december 2009 naar Debbie. Eén jaar eerder had hij dat trouwens ook gedaan, maar daar werd door Debbie nogal spastisch op gereageerd. Er werd paranoïde gedaan over haar Diamantverblijfadres, dat koste wat koste onbekend moet blijven voor Fokke.

 

Dat idiote verhaal over de uitvoering is op zichzelf al een juweeltje. Het staat hieronder apart als vermakelijke anekdote…

Simpele opdracht

Oma's opdracht was simpel, maar Fokke moest met de juwelen leuren. Na zijn vriendelijk verzoek aan Debbie om een valide afleveringsadres, werd hij van het kastje naar de muur gestuurd. Debbie dacht dat het wel aardig was om haar grootmoeders sieraden door de brievenbus van Oma Kijfke te laten gooien. Daar heeft zij niets mee, maar kennelijk loopt ze daar de deur plat en parkeerde ze haar verstand buiten.

 

Het e-mail legde Debbie nog maar weer eens geduldig uit, dat haar oma op haar sterfbed aan Fokke had gevraagd de sieraden (persoonlijk) aan Debbie te geven. Daaronder wordt niet verstaan ze door een brievenbusgleuf te mieteren, zoals Debbie dat had voorgesteld. Fokke was niettemin bereid om het per aangetekende post aan Debbie te sturen. Maar dan is er wel een adres nodig…

 

Fokke heeft vruchteloos uitgelegd, dat je een aangetekend pakketje niet door de brievenbus van een willekeurig adres kunt laten glijden. Daarvoor moest Debbie tekenen. Of een zinnige gemachtigde moet dat doen. En daar wrong de schoen… Het aspect "zinnig".

 

Zinnig?

Oud vrouwtjeChaotische 92-jarige (plus!) Kijfke had al eerder uniek materiaal (namelijk onvervangbare historische familiefoto's) van Fokke zoekgemaakt. Truus en Debbie zullen ze nooit meer kunnen zien, dankzij laconieke Kijfke. Kijfke mocht die zeldzame foto's namelijk eens een keertje inkijken en stopte ze vervolgens als bladwijzer in een Libelle, Margriet of een ander damesblad. Dat kwam vervolgens bij het oud papier terecht. Verwarde Kijfke, van wie niet mag worden uitgesloten dat ze haar eigen handtekening voor ontvangst nog niet eens zou herkennen.

 

Vragen om zoekraken

Fokke had zijn moeders snuisterijen tientallen jaren veilig bewaard en probeerde Debbie uit te leggen, hoe tegenstrijdig het was om een aantoonbaar onveilig adres te gebruiken. En Kijfke's adres was niet veilig gebleken. Stokoude Kijfke, die biologisch gezien aan de laatste meters van de grote levensrace bezig was… Niet zo slim om met het dringen van de tijd haar adres te gebruiken.

 

Per e-mail vroeg Fokke aan Debbie om iets handigers te laten bedenken. Maar kennelijk vond Helle dat het juiste moment om in te grijpen en om Fokke de mond te snoeren. Dat verklaart dat idiote telefoontje op pagina 7.

 

Eigenlijke bedoeling van Helle's telefoontje

lUit dat telefoontje in 2009 blijkt, dat Helle niet alleen ging over de inkomende e-mail van Debbie, zij ging klaarblijkelijk ook nog over de erfenis van Debbie's grootmoeder. Waar ging ze eigenlijk niet over? Haar agressieve boodschap, die zij op Fokke's antwoordapparaat intoeterde, liet niets te raden over. Zij kon ook niet nalaten om nog eens twee keer extra terug te bellen om de spot te drijven met het volgens hZwijgaar verkeerd gekozen woord "snuisterijen".

 

Fokke moest - zo adviseerde zij - de betekenis daarvan maar eens opzoeken in het woordenboek! Ach, soms is Fokke´s archaïsch taalgebruik wel eens komisch. Misschien duidt die aparte woordkeuze wel op een zekere distantie tot de kostbaarheden? Maar het is duidelijk, Helle - met wat last van humordeficiëntie - is een voorstandster van censuur en Fokke mag niet over zijn eigen woorden gaan. Of nog beter gewoon zijn mond voor eeuwig houden. De enige garantie daarop biedt de dood en dat lukte Helle net niet in 2003...

 

Helle zou in haar eigen sappige - en ongelukkige - woordkeuze waarschijnlijk hebben willen zeggen: "Het is net zo'n verkeerd woord dan (…)". In dit soort hoogstandjes in de Nederlandse taal excelleerde ze, maar wel vallen over het woord "snuisterijen". Eigen taalfouten eerst…

 

Gezeur over zoekraken

Fokke moest überhaupt niet zo zeuren over zoekraken. Jaren eerder - toen hij nog werd geduld bij de familie - had hij maar de gang van zaken beter moeten begrijpen. Zodra hij die twee unieke familiefoto's aan Kijfke had laten zien om rustig te bekijken, had hij daar vanaf dat moment niets meer over te zeggen. Toen hij het bestond om de foto's terug te vragen, werd glashard beweerd dat hij ze al had teruggekregen! En toen ontpopte zich zijn onaangename karaktertrekje waar Helle zo'n hekel aan heeft. Fokke hield op dat moment namelijk voet bij stuk en na lang aandringen ging men geërgerd op onderzoek uit… En?

 

In de war Confuus?

Jawel, een van de foto's lag bij het oud papier (als bladwijzer voor een uitgelezen damesblad). De andere foto is nooit teruggevonden en daarvan werd schaamteloos opnieuw beweerd: "Die heb je allang teruggekregen". De kromme logica is deze: twee foto's komen tegelijkertijd bij Kijfke. Beide foto's verdwijnen tegelijkertijd. Een van de foto's wordt uit het oud papier gevist. De andere blijft zoek. Dus… de andere is niet zoek, maar al in het bezit van Fokke! Een typisch Helleaanse redenering.

 

De bedoeling is dan dat Fokke dan op zijn lip bijt en zijn kop houdt. Het is dat zijn overleden moeder de mond niet meer gesnoerd kon worden, anders zou Helle dat bij haar alsnog doen. Ongetwijfeld zou ze Fokke's moeder haarfijn hebben uitgelegd wat ze met die juwelen moest doen. Tegen Helle ingaan? Over de vreselijke consequenties daarvan gaat deze website…

 

Dan ga je eraan! Neem nou de onmogelijkheid om ongestoord wat er stukken over te dragen… Heisa om niets - zoals altijd - maar die commotie dient als rechtvaardiging om Fokke te elimineren.

 

Afgekeurd

Vandaar dat Fokke Kijfke's adres afkeurde. Voor Truus en Debbie was het zo leuk geweest om te zien hoe hun grootouders er als twintigers uitzagen. Kijfke maakte daar voorgoed een einde aan. En mocht "een einde maken" de eerste keer niet rigoureus zijn gebeurd, dan perst ze zes jaar later het laatste restje levenslust er als nog wel uit.

 

Dom

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Veilig op Kijfke´s adres

Oud papier