bij pagina 1

Er zullen lezers zijn, die de beschreven gebeurtenissen immoreel vinden. Hoe terecht een discussie daarover ook is, in het kader van deze site is onthouden wij ons met opzet van een oordeel. We doen maar net alsof de komende geschiedenis normaal is. Onze rol is die van klokkenluider. En zoals u weet, is het loon van de klokkenluider karig: doorgaans haalt hij zich alleen maar ellende op het lijf.

 

Als een bijna reflexmatige reactie op het luiden van de alarmklok, krijgt de klokkenluider steevast een proces aan zijn broek. Gelukkig wijst de geschiedenis uit , dat na verloop van tijd - vaak na lange jaren - de klokkenluider alsnog in het gelijk wordt gesteld. Daaraan vooraf gaan jaren van automatische ontkenningen. De gewraakte partij schijnt te kunnen volstaan met hardnekkig ontkennen. Bewijs daarvoor en ondersteuning de argumenten zijn niet nodig. De klokkenluider echter moet stapels duimdikke dossiers met bewijsmateriaal overleggen.

 

Met nog maar een paar jaar te leven, is het schrijven van realistische fictie efficiënter dan hopeloze "welles nietes" discussies met mensen die glashard kunnen liegen.

 

Laten creperen

We beschrijven hoe het laten creperen van iemand de normaalste zaak van de wereld is. Daarmee volgen wij trouwhartig Helle en Truus, die die opvatting namelijk zijn toegedaan. Wel, als het allemaal normaal is, dan kunnen ze toch weinig bezwaar inbrengen tegen publicatie? Gek genoeg wrikt het op dat punt… Iemand in de vernieling helpen, mag… maar erover schrijven is taboe!

 

Wij verslaan aanstonds verscheidene voorvallen. Onvermijdelijk is daarbij, dat we op een gegeven moment de uitvoering beschrijven van iets, dat het best kan worden gekarakteriseerd als met "een aanslag". Helle en Truus vinden dat onaangenaam en menen daardoor lastig te worden gevallen. Tenslotte moet je iemand wel gewoon om zeep kunnen helpen. Commentaar erop wordt hinderlijk gevonden en personen die het betreft, vinden het uiteraard niet wenselijk!

 

Vader of geen vader, hij moet iemand niet tot last zijn. Oeps, dat was toch het hele eieren eten? In het navolgende verhaal wordt iemand inderdaad lastig, althans hij werd tot een last. Na zeventien jaar vroeg hij een keer om hulp. In antwoord daarop mocht hij in zijn eigen lichaamssappen wegrotten.

 

Elke maand zijn vaste giro-overschrijving... nou dan zat het wel goed met hem. Maar niet lastig worden en zeuren over in de steek gelaten worden, hoor!

 

Dit gruwelijks verzinnen we niet; dit is een stukje geschiedschrijving… Oké, hier en daar wat opgeleukt om het leesbaar te houden. Laten we het maar onder gefunctionarisleerd realisme plaatsen. Het is geen wetenschappelijk geschiedkundig verslag, maar het is wel een boertige geschiedenis. Kiezen voor het eerste had net zo'n gruwelijk stuk tekst opgeleverd, maar dat was ook nog eens saai. De tweede keuze is "een geschiedenis", enigszins parodiëred maar steeds gebaseerd op ware gebeurtenissen. Echter hopelijk niet zo saai…

 

De gang van zaken zal door de een als een gruweldaad worden ervaren en door de ander als een gerechtvaardigde executie.

 

Fictieve opleuking

Wij beschrijven alleen maar wat er is gebeurd… We zijn ervan doordrongen dat een verslaggeving "sec" ongeloofwaardig overkomt. De keuze voor de fictieve opleuking ligt dan voor de hand. De lezer houdt er in ieder geval wat leesplezier aan over.