bij pagina 11

Zojuist zagen we, dat in één maand drie belangwekkende afspraken niet werden nagekomen:

 

1. Verzorgen huisdieren (één keer uitlaten!)

2. Ophalen na operatie

3. Heen-en-weer rijden van Truus.

 

Het was - door zijn toegevendheid - natuurlijk mede Fokke's eigen schuld, dat zijn knie niet genas. Maar dat nam niet weg, dat Fokke totaal niet werd ontzien. Niet één keer werd hem de helpende hand toegestoken. Van de dure belofte van enige hulp na zijn operatie, kwam niets terecht. En dat was eigenlijk erger voor zijn huisdieren dan voor hemzelf.

 

Eerder die week was bijvoorbeeld niet het criterium of heen-en-weer rijden van Truus fysiek eigenlijk wel verantwoord was. Bepalend was of Helle allerlei belangwekkende dingen op school had te doen. Na het ophangen van slingers, was tafels dekken aan de beurt voor een gezamenlijke lunch. En jazeker, er dienen natuurlijk prioriteiten worden gesteld. Enige discussie over wat prioriteiten waren, was er nooit. Die stelde Helle vast.

 

Onbelangrijk

Als een soort kers op de taart staat het - op zichzelf onschuldige - voorbeeld van de vergeten biscuits symbool voor het negeren van de behoeftige situatie van Fokke. Als Fokke niet om zijn portemonnee had gevraagd, waren de dames sowieso niet langs gekomen. Truus' nauwelijks verholen verachting voor haar vaders hulpvraag bleek uit haar antwoord dat ze de biscuitjes was "vergeten", toen Fokke er naar vroeg.

Belofte

 

Onbelangrijk, zoals vele dingen. Ach, het zijn maar koekjes, maar die onbenullige Marietjes staan vooraan in een eindeloos lange rij van allerlei vergeten zaken. Daarbij werd voortdurend bagatelliserend gezegd: "Ach, het zijn maar…" Het is opvallend hoe vaak dingen die met Fokke samenhingen het predikaat "onbelangrijk" droegen.

 

Onbenullig maken

En op die manier kun je gebroken beloften reduceren tot onbenulligheden. Het is waar… er zijn ergere dingen. Zoals bijvoorbeeld de echt ergere dingen op de volgende bladzijden.

 

Drie hardnekkige missers (zie voor de eerste twee: commentaar bij pagina 10) binnen een maand doen onderhand denken aan bewust boycotten. Maar gelukkig kwam daar een herkansing met een daad die alsnog van goede wil zou kunnen getuigen. Ja toch?

 

Vierde afspraak

KerkOp de vorige pagina zagen we Helle en Truus Fokke's huis weer verlieten zonder zich ook maar even om de dieren te bekommeren. Ze zwoeren dat zij Fokke de volgende ochtend op tijd zou zouden ophalen om naar de kerk te gaan. Truus ging minstens tien jaar samen met haar vader naar de Kerstmis. Fokke, ook niet gek, merkte enige weerstand op. Daarom zei hij dat - als Truus toch liever de volgende ochtend uitsliep - dat ook prima was. Afgesproken werd dat hij in ieder gevaldie avond nog zou worden opgebeld over de definitieve uitvoering van het programma op eerste kerstdag. Er was dus nog één afspraak te gaan, een belofte die simpelweg wel kon worden nagekomen.

 

Zou men dan tenminste de - laten we kortheidshalve maar zeggen: vierde - afspraak om hem naar de kerk te vervoeren op Eerste Kerstdag wel nakomen? Zou men hem daarover opbellen?

 

Het zou een gedenkwaardige 24 december 2003 worden. De kerstavond was begonnen…

  • Een bijzondere

Bijzondere Kerst

  • Kerstnacht