bij pagina 12

Verloop

Aangezien een kenmerkende rottingslucht uitbleef, was erg van gangreen hopelijk geen sprake. De stank was enigszins misselijk makend, maar niet die van gangreen. Dat werd bevestigd door de huisarts, die na een dag of tien de hechtingen verwijderde. Hij trok er wel een vies gezicht bij en keek eigenlijk nog meer op van het hardnekkige door blijven druppelen van Fokke's lekkende knie.

 

Fokke gebruikte inmiddels forse hoeveelheden verband om het enigszins droog te houden Bij een daaropvolgend controlebezoek aan de orthopedisch chirurg, besloot deze - ofschoon hij het een abnormale situatie vond - het een week aan te kijken. Spontane genezing is mogelijk; altijd op blijven hopen! Maar inmiddels waren er drie maanden voorbij…

 

De week erop sijpelde Fokke's knie echter nog steeds even erg als een lekkere wasbak. Besloten werd om een "poliklinische hersteloperatie" te verrichten. Na drie maanden aanmodderen, werd er in maart 2004 een strook weefsel verwijderd. Dat stuk huid genas hardnekkig niet en voorkwam al die tijd het sluiten van de wond. Na het hechten van de kersverse operatiewond zat het zaakje eindelijk dicht. Fokke, die ineens een stuk strakker was getrokken, voelde zich zienderogen opknappen. Hij had weer een redelijk fris gevoel.

 

Een dag of tien later konden de laatste hechtingen worden verwijderd van de eindelijk gesloten wond. Na ruim drie maanden beschaamd rond "lopen" met een permanent natte broekspijp, hield Fokke het weer enigszins waardig droog.

 

Zeven jaar strompelen

Krukken wegNa al die tijd in de weeë walm van bloed en wondvocht te hebben verkeerd, stapte Fokke opgelucht door het leven. Nou ja, stappen… het heeft in werkelijkheid nog jaren geduurd voordat het werkwoord "stappen" werkelijk van toepassing was. Zijn linkerknie is nooit goed hersteld. Het ontbreken van kraakbeen in beide knieën maakt normaal lopen vrijwel onmogelijk. Het was daarom pas eind 2010, dat hij hij - na intensieve fysiotherapie - op een wandeling voor het eerst zijn stok kon thuis laten.

 

Na een jaar of zeven strompelen, liep hij eerst vijfhonder meter zonder stok en later - zij het met een onderbreking voor rust - zelfs één kilometer. Voor langere afstanden had hij een opvouwbare stok bij zich of kwam de rollator in beeld. Ach, hij was altijd al een aansteller. … Of zoals Helle graag mag opmerken "Ik zie hem wel eens door de stad fietsen, dus het gaat goed met hem". Nog altijd mocht ze graag analyseren en diagnose stellen op afstand.

 

Overbelasting

De overbelaste periode na zijn operatie in 2003 was in ieder geval niet bevorderlijk voor genezing toen er ontlasten van de knie was voorgeschreven. Maar ja, Fokke had op hulp gerekend. Liever gezegd: er was hulpverlening overeengekomen…

 

De teller staat op vier niet nagekomen afspraken

- Het bezoek van Fokke's familieleden op 24 december 2012 was tevens het laatste

- Tegen de afspraak in werd hij niet gebeld over de gang van zaken op Kerstmis

- Hij werd niet opgehaald op 25 december 2012 voor het afgesproken kerkbezoek. Wij staan hiermee op vier missers.

 

Hij mocht de weken daarop klaarblijkelijk in zijn dooie eentje creperen in zijn eigen lichaamssappen.

 

Geld

Tekens aan de wand

Geleidelijk aan drong tot Fokke door, dat zijn eerdere ontdekking dat Truus' spaarpot helemaal leeg was geschud een veeg teken was. Dat was op de dag van zijn operatie. Die acute geldopname duidde er op dat de kaarten al waren geschud: vaders naar het ziekenhuis, sla je slag. Kennelijk was ze toen al van plan om niet meer terug te komen en voelde ze behoefte om haar kapitaaltje in zekerheid te stellen.

 

Die indruk van voorgenomen permanente afwezigheid werd versterkt, toen Fokke op Kerstmis merMinidisckte, dat ook haar Minidisc was verdwenen. Die lag bij Fokke thuis, omdat hij met zijn apparatuur via een optische kabel kopieën van muziek op haar spelertje zou zetten. Dat ding moest natuurlijk zeker worden gesteld als ze niet meer van plan was langs te komen. Inderhaast had ze allerlei accessoires laten liggen. Daar komen we op terug, want je zou verwachten dat hier een mogelijkheid voor contact ligt... Misschien kwam ze het wel ophalen. Nou, niet dus; liever ontbeerde ze de broodnodige onderdelen, dan dat ze geconfronteerd zou moeten worden met een hulpbehoevende vader.

Fiets

 

Voorts waren spoorloos verdwenen: een damesfiets en een hondenriem. Die damesfiets was onmiskenbaar in gebruik door Fokke zelf! Truus mocht het niet onaardig ogende exemplaar graag af en toe lenen. Dat vond Fokke prima. Maar het was wel zijn beste vervoermiddel… Foetsie dus. Hem restte alleen nog de gammele oude brik. zoals die hiervoor al werd beschreven; de loopfiets, zeg maar.

 

Riem

Die extra hondenriem hing expres in de gang, omdat Helle en Truus om de haverklap vergaten hun eigen hondenriem mee te nemen, als Joris bij Fokke werd gestald. Fokke's hondenriem werd regelmatig gepakt als ze hem ophaalden, maar vervolgens wel teruggebracht voor de volgende gelegenheid, want het vergeten herhaalde zich onstant.

 

Genoeg voortekenen dat ze nooit meer zouden terugkomen... Geenn toeval, geen overmacht, maar een bewuste keuze,

 

Voortekens te over…

 

Na de vakantie

Gelukkkig NieuwjaarKerstmis ging voorbij, Oud en Nieuw gingen voorbij en het jaar 2004 begon. Na de kerstvakantie begon Truus' school weer en ongetwijfeld zou Fokke dan eindelijk wel iets vernemen!. Jarenlang werd haar hondje een keer of drie per week bij hem gestald. En zoals eerder vermeld, ging Fokke anders wel naar Truus' huis om daar het diertje te verzorgen. Ook de hond bleef voor altijd weg. Met de extra riem…

 

Garantieperiode

Inventieve lezers zullen wellicht zeggen: "Had dan even gebeld…" Maar zou dat nou niet exact hetgeen zijn, waar Helle en Truus met ingehouden adem op zaten te wachten? Na een jaar of zeventien waren de dames goed bekend met zijn standpunt dat je moet doen wat je zegt. Zij stonden alllang nagelbijtend klaar met een pseudo-opvoedkundige verklaring om de trouwe, maar onnozele Fokke mee om zijn oren te slaan, zodra hij zou aankloppen voor hulp... Of wanneer hij überhaupt contact zou opnemen! Zo voorspelbaar.

 

Fokke was weliswaar niet helderziend, maar na zeventien jaar ervaring was hij natuurlijk wel bekend met de grappen en grollen van Helle. Haar benadering van de medemens was hem na al die tijd wel duidelijk. Dat perverse genoegen moest je dat tweetal niet gunnen... (Zie ook het commentaar bij "Afscheid van de moraal", pag. 3).

 

Er achter aan

In geval van rottige kunstjes in een tv-uitzending van Kassa of Tros Radar is "er achter aan gaan" altijd nuttig. Maar we hebben het niet over consumentenkwesties rond een kaduuke koelkast of een verpeste vakantie. Wat voor reactie kan men verwachten na zeventien jaar trouw en dienstvaardigheid? Staat er in de kleine lettertjes überhaupt wel iets over "in geval van nood hulp bieden"? Is er een zorgplicht? Bestaat er eigenlijk wel garantie op morele zaken?

 

Wat is er toch gebeurd met het begrip barmhartigheid of medemenselijkheid? Is daarvoor in de plaats gekomen "er achter aan gaan"? Vragen die niet zijn te beantwoorden in deze surrealistische setting.

 

Bureaucratie

Juist omdat opbellen zo voor de hand ligt, kan dat - in deze bureaucratische sfeer - nou nèt niet de juiste oplossing zijn! Wat zou het Fokke opleveren als hij schroomvallig navraag zou doen over "hoe het zit"… Opnieuw loze beloften zoals: "We helpen alsnog... Morgen of zo"? Een schrijver als Kafka zou hier wel raad mee weten. Wij behelpen ons met deze tekst.

 

Het hoogst bereikbare bestond dus uit toezeggingen, die vervolgens opnieuw niet zouden worden nagekomen? Dat station met het bordje "Totale Vernedering" was Fokke inmiddels allang gepasseerd!

 

Navrant

Het bijzondere is, dat er zo een ziekelijke, paranoïde atmosfeer werd geschapen voor een opgroeiend kind, dat op deze manier vooral leerde om weg te duiken voor haar vader. Enfin, het was de completering van de al geruime tijd geleden ingezette karaktermoord.

 

Helle en Truus wachten vermoedelijk op het bericht (ooit) van de gemeente, dat Fokke's huis is ontruimd, nadat er buren hebben geklaagd over een doordringende lijkenlucht.

Belofte

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als het te lang duurt…

Telefoneren

ga je er toch achter aan!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als de buren klagen…

Lijk

over geurtjes