bij pagina 5

Er zijn mensen, die - omdat er bij hun een steekje los is - na een paar therapeutische sessies flink opknappen. Dat is prettig voor voor hen en voor hun omgeving. Een enkeling voelt daarna de onbedwingbare lust om de andere kant uit te schieten: ze gaan de therapeut uithangen. Helle is daarvan een opmerkelijk voorbeeld. Het is soms gênant hoe opvallend ze zo haar eigen innerlijke chaos projecteerde op haar omgeving.

 

Neem nou - wat projectie betreft - het vermakelijke onderwerp van de poppen/kinderen:

 

Poppenmania

Toen zij al gerieflijk in de tweede helft van de dertig was, was het aandoenlijk om te zien wat Helle had verzameld aan ongebruikt kinderspeelgoed. Er was niemand in graag eens om ermee te spelen. Frappant genoeg was - tussen al haar lachwekkende psychoanalyses - er eindelijk een correct. De enige keer, dat ze wel een acceptabele analyse maakte, was toen zij zichzelf als volgt analyseerde:

 

Toen haar biologische klok angstaanjagend aan het aftellen was, had zij zelf wel door dat zij haar onvervulde kinderwens op enigszins gênante wijze demonstreerde. Zij richtte haar overborrelende affectie nogal doorzichtig op een omvangrijke collectie poppen, teddyberen en andere knuffels.

 

Dat tot bevreemding van menige volwassene.

 

Die poppenmanie was een uiting van haar wat klef aandoende behoefte om kinderen aan zich te binden. Dat verklaart en vergoelijkt misschien de op de volgende bladzijden beschreven onfrisse manieren waarmee zij zich en kinderen hechtte.

 

Knuffelmania

Poppenmania

De laatste eitjes

Toen in Helle's leven de kritieke fase van de laatste eitjes was aangebroken, moet zij hebben gedacht, dat in oorlog, voetbal en eierenschaarste alles is toegestaan… Op dat moment was Fokke's bijdrage welkom. Meer dan zaaddonor bleek hij al spoedig niet te mogen zijn… De gelijkenis met die venijnige spin, de Zwarte Weduwe, dringt zich onwillekeurig op. Dat is een vervaarlijk dier, dat - na te zijn bevrucht - het piepkleine mannetje als dank voor zijn goede daad opvreet. Zo, dat eiwit is nog binnen; goed voor de groeiende eitjes!

 

Uitbreiding

Na de poppenmania ontplooide Helle een onhebbelijke gewoonte. De kinderen van haar zus benaderde ze al enigszins klef, alsof het haar eigen kinderen waren. Zodra ze echter een kans rook om grip te krijgen op Fokke's andere dochter, liet ze die gelegenheid niet aan zich voorbijgaan. Dat lijkt weer op het merkwaardige gedrag, dat sommige teven (zonder jongen) vertonen als ze met de puppy's van een andere teef gaan slepen. Laten wij dat bij deze het PIS, het zogenaamde Puppy Inlijving Syndroom, noemen.

 

Kennelijk kan dit ontaarden in een ziekelijke neiging om kinderen aan zich te binden. Op de volgende bladzijden gaan we erop in. Even kennelijk werkte die poppenmanie door in Helle's morele keuzen en bizarre gedrag.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn puppy!

Moederhond