pagina 8

Fokke's kardinale fout

Gek wijf

Uiteindelijk is al deze ellende Fokke's eigen schuld. Fokke had wat kunnen leren van zijn voorgangers. Hij wist van Helle's twee eerdere echtgenoten, dat zij tijdig in de smiezen hadden, dat hun echtgenote niet helemaal spoorde. Of helemaal niet. Unaniem vonden ze het een slecht idee om samen met haar kinderen te hebben.

 

Sterker nog… Ook de vriend, waarmee Helle na haar scheidingen jaren optrok, wilde één ding per se niet met haar samen doen: een kind opvoeden.

 

Wij schreven het hierboven al: goedgelovige Fokke maakte in zijn naïviteit een kardinale fout. Hij vertrouwde Helle.

 

Zodra haar diepste wens was vervuld en zij het kind kreeg dat geen man haar eerst wilde geven, zocht zij een stok om de hond te slaan

 

Stok hond

 

Helle's toch enigszins ziekelijke hang naar kinderen krijgt verontrustender vormen als ze ook nog haar invloed uitgeoefend op Fokke's eerste kind: Debbie.

 

Het woord "invloed" is een eufemisme voor een ondermijnend soort bemoeizucht, die in de anekdotes "Debbie "en "Erfenis" is terug te vinden.

 

Einde van Deel 1

 

Vrij spel

Op zich is het al wonderlijk om na zes jaar iemand op te bellen en hem meteen van onderuit de zak te geven. Eertijds werd hij zwak, ziek en misselijk en een beetje van de wereld hulpeloos achtergelaten (klik hier). Een normaal mens zou daar moeite mee hebben. Maar laten we wel wezen... regelmatig lezen wij toch over mensen die gewetenloos doorrijden na een aanrijding? De hier beschreven situatie is daar geheel mee te vergelijken.

 

Zo te oordelen was een eventueel laatste restant schuldgevoel van Helle in de loop der jaren sterk gesleten. Jarenlang hebben beide dames Helle en Truus vergoelijkende verklaringen opgedist als ze Fokke's mysterieuze afwezigheid moesten verklaren. Op den duur zijn ze in hun eigen verzinsels gaan geloven. En dan durf je zes jaar later weer hoog van de toren te blazen.

 

Veilig gevoel

Waar kwam dat veilige gevoel vandaan? Dat komt doordat het aan eensgezinde verklaringen niet ontbrak; allicht…want de een moest de ander een alibi verstrekken. Op die manier hebben ze een geraffineerde routine ontwikkeld om zaken uit te leggen. En wie zou het moeten tegenspreken? De enige die het kon, was Fokke. En die was immers het zwijgen opgelegd…

 

Nep-alibi

Natuurlijk klopte de hele bij elkaar gelogen geschiedenis ogenschijnlijk als een bus. Daar zorgden de dames wel voor. Zolang Fokke zweeg, onderhield het circuit van verdichtsels en leugens zichzelf als het ware. Door het uitblijven van Fokke's commentaar werd de overtuiging versterkt dat de opgerispte leuterkoekverhalen van Helle en Truus de historische waarheid betroffen. Die twee dekten elkaar volledig... Zij waren elkaars alibi.

 

Tactiek

De meest succesvolle tactiek, waar iedereen instonk was dat zij iedere betrokkenheid bij Fokke's teloorgang gewoon ontkenden. En dan zijn we terug bij het begrip "klokkenluider". De talloze verhalen over klokkenluiders laten steeds hetzelfde beeld zien: er wordt gewoon glashard ontkend.

 

Dat blijkt, zonder tegenargumenten en bewijsvoering toch een voldoende en klaarblijkelijk toereikend verweer. Gewoon keihard beweren "dat het niet waar is". Dat schijnt te volstaan en moet u eens opletten: Vaste prik is dat de partij die eigenlijk te kijk staat, bijna automatisch zijn heil zoekt in zijn smaadprocessen. Als men de klokkenluider het zwijgen niet op kan leggen met een regelmatige portie intimidatie, dan komt er een volgende maatregel: men spant een proces tegen hem aan, dat hem financieel ruïneert. We hebben leentjebuur gespeeld en wat informatie op de pagina "klokkenluiders" geplaatst.

 

Maar zijn mond zal en moet hij houden!

 

Einde van Deel 1

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het lost van de klokkenluider

Moord op klokkenluider