Teller

De teller staat thans op twee missers binnen één maand! Nou, dat moet kunnen. Zo'n gering (?) aantal "vergeetachtigheden" kan nog net toeval zijn (of niet?) Zie commentaar bij pagina 10.

 

Rust

RustMen zou denken, dat duidelijk was, dat die gemaltraiteerde knie enige tijd na die ingreep niet abnormaal diende te worden belast.. Van de vorige knieoperatie, zeven jaar eerder, wisten de dames, dat Fokke drie maanden moest revalideren binnen een professioneel begeleid, hard "medische fitness" programma. Daarna kon hij geleidelijk aan steeds wat beter lopen. Dat was een kwestie van jaren!

 

Klus

Dat Helle nooit een moment aandachtig had geluisterd bij het maken van de afspraken, bleek toen zij zich de dag na zijn thuiskomst meldde. Zij had ook meteen een klusje voor Fokke. Truus moest perse op ongeveer 90 kilometer afstand psychologisch worden getest. Dat moest dan helpen bij de bepaling van haar eventuele vervolgopleiding (zij deed vmbo). Helle kon haar niet brengen, omdat ze op school een kerstlunch, een kerstuitvoering en een kerst-nog-iets had.

 

De Supertestjuffrouw

Dus reed Fokke met Helle's wagentje en een kersverse, lekkende operatiewond zijn dochter naar die Supertestjuffrouw, een aantal dagen heen en weer. 's Morgens naar Bilthoven brengen, 's namiddags halen en terug naar Zwolle rijden. Het had ook dichtbij gekund bij een als deugdelijk bekend staande pedagoge, die door de schooldecaan zo kon worden opgetrommeld. Maar deze specifieke dame was - zoals later zullen zien - een veel interessantere (en duurdere) keuze van Helle…

 

Van het medische advies om rust te houden, werd een potje gemaakt. Maar daar werkte Fokke zelf ook aan mee door Helle haar zin te geven. Het moet worden gezegd, dat Helle één belofte wel nakwam. Samen met Fokke had ze de dag na de operatie volgens afspraak zijn hondjes uit het pension gehaald.


Kilometers vreten: funest voor een knie

KnieEen paar dagen lang ruim 180 km autorijden met een kersverse operatiewond, brak hem op. Tussen brengen en ophalen moest hij ook maar zien hoe hij in Bilthoven wachtend de dag doorbracht. Dat kon door opgevouwen in de auto te wachten, maar dat bleek met die kloppende knie ondoenlijk. Noodgedwongen zocht Fokke dan een rustige plek buiten de auto, waar hij probeerde zijn geopereerde been te ontzien door het gestrekt ergens op te laten rusten. Maar er was zeker iets niet in orde…

 

23 december 2003

Op 23 december was het de laaste keer dat die rit moest worden gemaakt. Ditmaal waren Helle en Fokke zonder Truus bij de psychogelares (nou ja, orthopedagoge) uitgenodigd om de test (verspreid afgenomen over verscheidene dagen) te bespreken. Dat is een kostelijk verhaal op zichzelf, maar dat terzijde. Het tweetal ging naar huis en Helle zette de strompelende Fokke af bij zijn huis. Die avond merkte hij, dat zijn portemonnee in Helle's auto was blijven liggen. Hij belde erover op met het verzoek om de portemonnee binnen te bewaren en of ze het alstublieft de volgende dag konden langs brengen.

 

Hij maakte tegelijkertijd melding over zijn snel achter uitgaande motoriek. Hij kon nauwelijks een paar stappen zetten. Het zat erin dat er een pizzakoerier aan de deur zou moeten komen, dus zijn achtergelaten portemonnee wilde hij graag snel terug hebben. De dames begrepen het probleem en ze zouden op de 24e december langs wippen.

 

MarietjesMarie

Speciaal aan Truus vroeg Fokke om een rol Marietjes mee te nemen voor bij de thee. Welteverstaan voor de gasten, want Truus en Helle vonden die treurige biscuitjes wel lekker. Fokke zelf maalde er niet om. En aangezien ze toch zijn portemonnee uit Helle's auto moest pakken, beschikte Truus meteen over boodschappengeld.

 

Op 23 december 2012 lag Fokke met een afzichtelijk opgezwollen been uitgeteld op een ligstoel in de huiskamer. Hij slaagde er niet meer in om de trap op te gaan om in zijn bed te kruipen en bracht de nacht in de woonkamer door. Het viel hem zwaar om zijn honden op de groenstrook bij zijn huis uit te laten. Noodgedwongen liet hij ze beide los, omdat hij te wankel op zijn benen stond om een trekkende hond voldoende tegenwerk te bieden.

 

24 december 2003

Helle en Truus kwamen aan het eind van de volgende dag wat verveeld op theevisite. Eigenlijk kwamen ze alleen maar, omdat hij hen had opgebeld over de portemonnee. Truus had uiteraard de rol biscuitjes helemaal niet bij zich; Helle was goed genoeg om in de auto te stappen en even in de buurt super wat Marietjes te halen. Kortom, een scène die leek op vele andere daarvoor.

 

Na wat plichtplegingen en de vaststelling dat hij - zo te zien - niet met hen mee kon naar hun huis om te eten, wisten ze niet hoe gauw ze weg moesten komen. Echter niet na het maken van een afspraak voor Eerste Kerstdag: Fokke zou worden opgehaald met de auto om gezamenlijk naar de Kerstmis te gaan. Ze namen gehaast afscheid met:

Hond uit

 

“Je redt je alleen wel, hè, met de hondjes en zo…”

 

Afgezien van dat halfuurtje in de namiddag op die 24e december 2003 heeft Fokke de mensen die hem zouden helpen niet meer gezien. Hij voelde zich, nadat beide dames hem soppend in zijn eigen lichaamssap achter hadden gelaten, erg slap en slaperig. Hij verzorgde zo goed en zo kwaad mogelijk de huisdieren. Dat was dus de klus waarbij hij de duur gezworen hulp zou krijgen...

 

KerstavondVerband

Het om de haverklap verversen van kletsnat verband om zijn knie hield hem die dag (en alle volgende dagen) flink bezig. Daarbij bleek dat het eigenlijk een taak voor een andere persoon was; zelf doen, bleek met een kniegewricht-in-puin behoorlijk lastig! Tegelijkertijd drong tot hem door dat hij bij lange na niet goed had ingeschat welke mega hoeveelheden verband hij nodig had. Dat werd dus na de kerst extra voorraad ophalen!

 

Normaal gesproken zou je na zo'n routineklus nauwelijks verband nodig hebben en zou je met een pleistertje klaar zijn. Maar er was klaarblijkelijk iets meer aan de hand. Fokke was - anders dan men denkt - niet helemaal gek; hij herinnerde zich dat zeven jaar eerder bij een vergelijkbare operatie aan zijn linkerknie hij om dezelfde reden het ziekenhuis niet eens uit mocht. Toen was vrijwel zijn hele meniscus verwijderd en zijn lichaam reageerde daarop met het produceren van een overmaat aan ontstekingsvocht.

 

Lekker sijpelen

DrainIn tegenstelling tot destijds had hij nu geen draineerslangetje uit zijn knie bungelen om het vocht netjes op te vangen. Dus daar moest hij zich nog even over beraden voor een oplossing, want nu stroomde het vrijelijk over zijn huid. Door stukjes ingeknipt verband tot een sliertje te draaien, kon hij het onfrisse lichaamsvocht in een straaltje afvoeren naar een maatbeker die hij naast zich op de grond zette. Hij volgde - zij het geïmproviseerd - daarmee het voorbeeld, dat hij in 1996 in het ziekenhuis had.

 

Niettemin droop er een constante vloed van ontstekingsvocht langs zijn been, die met behulp van dik knelverband enigszins onder controle bleef. Knelverband strak aanleggen, is erg lastig te doen in je eentje. Maar ja,… juist voor dat soort onverwachte zaken was Helle en Truus afgesproken dat hij hulp en bijstand zou krijgen.…

 

Nader commentaar bij deze pagina